Megan van Dalen

Support my challenge to end pancreatic cancer

This September, I am walking in memory of my brother Kevin. Forever 32.

I am walking/running 78km for the 78 Australians who lose their lives to pancreatic cancer every week.

Losing Kevin to pancreatic cancer in 2021, is a loss our family carries every day, and one we’ll never stop feeling. I am walking in his memory, and for every person and family facing this devastating disease. Every kilometre is a reminder of what has been lost, and a step towards hope, awareness and a future where pancreatic cancer no longer takes so many people far too soon.

Kevin was my older brother and only sibling. A family man, deeply caring, loyal and fiercely protective of the people he held close at heart. How I miss his lightning-fast mind, never ceasing to amaze me and his wicked sense of humour that could make anyone laugh, even when times were tough or when you’d least expect it. He had a way of attracting and connecting with people of all walks of life. I know he touched the hearts of many, and so many more who have great stories to tell and memories to treasure. I’m lucky enough to have a lifetime of mine.

It’s the simple moments I miss the most. Sitting around the firepit, seeing Kevin’s face widely grinning at me, the twinkle in his eyes, sharing stories, music and plenty of laughs.

I’d give anything to have one more night like that.

I’d give anything for him to have met my youngest, who proudly carries Kevin’s name as his middle name. I’d like to think he’s inherited his uncle’s quick wit and love of soccer. I wish they’d had the chance to kick a ball around together or spend hours trying to outdo each other on FIFA, each convinced they were the king of FIFA, unbeaten.

This September, I’m challenging myself to walk and run 78 kilometres. One kilometre for every Australian who dies from pancreatic cancer each week.

I’m doing it for Kevin, for all the people who are battling this horrendous cancer and everyone that’s had to say goodbye to their loved one far too soon.  

If  you can, please support my walk raising money for research, by donating or sharing my page. Every contribution, no matter the size, helps make these 78km even more.

Research gives us hope. We will remember them. We will honour them. We will fight for them.

————————————————————

Nederlandse vertaling 

Deze September wandel ik ter nagedachtenis aan mijn broer Kevin. Voor altijd 32.

Ik wandel en ren 78 kilometer voor de 78 Australiërs die iedere week hun leven verliezen aan alvleesklierkanker.

Kevin verliezen aan alvleesklierkanker in 2021 is een verlies dat ons gezin iedere dag met zich meedraagt, en dat we nooit zullen ophouden te voelen. Ik wandel ter nagedachtenis aan hem, en voor iedere persoon en ieder gezin dat met deze verwoestende ziekte wordt geconfronteerd. Iedere kilometer herinnert aan wat verloren is gegaan, maar is ook een stap richting hoop, bewustwording en een toekomst waarin alvleesklierkanker niet langer zoveel mensen veel te vroeg uit het leven wegneemt.

Kevin was mijn oudere en enige broer. Een echte familieman, intens zorgzaam, loyaal en ontzettend beschermend tegenover de mensen die hem dierbaar waren. Wat mis ik zijn bliksemsnelle geest, waarmee hij me telkens weer wist te verbazen, en zijn gevoel voor humor waarmee hij iedereen aan het lachen kon maken, zelfs in moeilijke tijden of juist op de momenten waarop je het het minst verwachtte.

Hij bezat een een puur hart en bijzondere aantrekkingskracht waarmee hij vele harten heeft geraakt. Ik weet dat er nog vele meren zijn die hem herinneren en de meest prachtige verhalen kunnen vertellen over wilde avonturen en herinneringen koesteren waar je zo hard moest lachen dat je buikspieren er pijn van deden. Ik heb het geluk dat ik een heel leven aan herinneringen met hem heb.

Het zijn de eenvoudige momenten die ik het meest mis.

Samen rond de vuurkorf zitten. Kevin’s gezicht met die brede grijns naar mij gericht. De twinkeling in zijn ogen. Verhalen delen, muziek luisteren en vooral heel veel lachen.

Ik zou alles geven om nog één zo’n avond met hem te hebben.

Ik zou alles geven als hij mijn jongste had kunnen ontmoeten, die met trots Kevins naam als zijn middel naam draagt. Ik denk graag dat hij de snelle humor van zijn oom en zijn liefde voor voetbal heeft geërfd.

Ik wou dat ze de kans hadden gehad om samen een balletje te trappen. Of urenlang tegen elkaar FIFA te spelen, terwijl ze elkaar probeerden te overtreffen en allebei heilig overtuigd waren dat zij de onverslaanbare koning van FIFA waren.

Deze September daag ik mezelf uit om 78 kilometer te wandelen en te rennen.

Eén kilometer voor iedere Australiër die elke week sterft aan alvleesklierkanker.

Ik doe dit voor Kevin.

Voor iedereen die tegen deze verschrikkelijke vorm van kanker vecht.

En voor iedereen die veel te vroeg afscheid heeft moeten nemen van iemand van wie ze hielden.

Als je kunt, steun dan alsjeblieft mijn uitdaging en help geld in te zamelen voor onderzoek door een donatie te doen of mijn pagina te delen. Iedere bijdrage, hoe groot of klein ook, geeft deze 78 kilometer nog meer betekenis.

Onderzoek geeft ons hoop.

We zullen hen herinneren. We zullen hen eren. We zullen voor hen blijven vechten.